Aile sofraları, sadece biyolojik açlığımızı değil, kolektif hafızamızı ve ruhsal aidiyetimizi de doyuran sığınaklardan... Geçtiğimiz hafta sonu, kuşakların birbirine karıştığı o gürültülü ve neşeli kahvaltılardan birinde, babam tam da sohbetin "kıvamını" bulduğu o anda, heybesinden o asırlık fıkrayı çıkardı.
Bazen durup dururken bir ağırlık çöküyor mu sizin de üzerinize? Hani atmosferik bir basınç gibi hissettiren o tekinsizlik hali... Geçen gün eski bir fotoğraf albümünü karıştırırken değil, tuhaf bir şekilde, güncel haber akışında kaybolmuşken yakaladım bu hissin kökenini. Zihnimde bir cümle belirdi: "Eskiden kötülük sadece filmlerdeydi."
Günün ilk ışıklarıyla birlikte, zihninizin de tıpkı yıllanmış bir akıllı telefon gibi teklediğini hissettiğiniz oluyor mu? Arka planda açık kalmış onlarca varoluşsal sekme, kırmızı alarm veren bir ruhsal batarya ve modern hayatın veri bombardımanı altında aşırı ısınmış bir bilişsel işlemci... Bildirimler, "acil" etiketli talepler ve "önemli görünme" zorunluluğu, belleğimizi öylesine zorluyor ki, işlemcimiz (yani o kıymetli beynimiz) adeta bir fan sesiyle inliyor. İşte tam bu anlarda, içimdeki o dijital yorgunluk, bir yazılım hatası uyarısı gibi haykırıyor: "Beni acilen fabrika ayarlarına döndürün!"
Geçtiğimiz günlerde dinlediğim Okan Bayülgen’in bir söyleşisi, zihnimde uzun süredir dönüp duran o büyük soruyu yeniden alevlendirdi: Banalliğin meşrulaşması, yani herkesin aynı renklere bürünme arzusu, bizi entelektüel bir sığlığa mı mahkûm ediyor? Herkesin aynı giysileri tercih ettiği, aynı dijital trendlerin peşinden koştuğu, aynı yüzeysel konuları konuştuğu bu çağda, "farklı olmak" sadece bir seçenek değil, adeta bir varoluşsal direniş haline gelmiyor mu?
Günün tüm o gürültüsü, dijital dünyanın soluksuz davulları ve omuzlarımıza "sürekli bir şeyler yetiştirmelisin, başarmalısın!" diye yüklenen görünmez baskılar nihayet dindiğinde, benim için asıl hayat işte o zaman başlıyor. Güne veda etmenin en zarif, en sakin yolu, kendime ayırdığım o "altın saatler": Kitaplarımın sayfalarında kaybolduğum, zihnen ve ruhen tüm dış etkenlere kapattığım o minik sığınağım. Bu anlara sarsılmaz bir sadakatle bağlıyımdır; o dakikalarda ne bir bildirim sesi ne de kafamdaki o "yapılacaklar listesi"nin fırıltıları, beni okuduğum metnin derinliğinden, ruhumun sakinliğinden koparabilir. Bu ritüel, bana hayatın akışına dair çok önemli bir şey fısıldıyor: bazen tek yapman gereken, teslim olmak, bırakmak.
Bazen öyle bir an gelir ki, hayatın koşuşturmacası içinde minicik bir detay, kocaman bir kapı açar zihninde. Benim için son zamanlarda bu kapıyı açan şey, babamın bana gönderdiği kısacık bir YouTube videosuydu. Hani derler ya, "küçük detaylarda saklıdır büyük hakikatler," işte aynen öyle bir şeydi.
Hayatta bazı dersler vardır ki, bize ne koca ciltli felsefe kitapları ne de yıllar boyu süren eğitim hayatı öğretir. Bazen küçücük bir işaret yeter: bir virgül. Sessiz, sıradan, çoğu zaman gözden kaçan… Ama yanlış yere konduğunda bir cümlenin anlamını altüst eder; doğru yere konduğunda ise o cümlenin, hatta bazen bir düşüncenin kaderini değiştirir.
İz bırakmanın ustalığı üzerine bir deneme “Satrancı öyle oyna ki, yedi yüz yıl sonra bile mat diyebilesin.” — Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî
Bir meşe ağacı düşün. Gölgesi geniş, dalları serin, dallarında da palamutlar… Ve bir domuz var sahnede. Karnı aç. Ağacın altına gelip düşen palamutları iştahla mideye indiriyor. Bu sahneye kadar her şey oldukça doğal. Ne de olsa doğanın döngüsü: Ağaç verir, toprak alır. Domuz da işini yapıyor.
Bazı hikâyeler vardır, sadece kulağınıza değil, kalbinizin tam ortasına dokunur. Bu da öyle oldu. İngiltere’de eski bir gelenekmiş. Bir insan öldüğünde çanlar çalarmış.
Son zamanlarda kalbimin, kendi ritmini bile güçlükle takip eder bir hali var. Sanki su üstünde kalmaya çalışırken yorgun düşmüş bir atış gibi… Nefes almak bile kısa kısa. Yarım. Parçalı. Yoga benim için işte tam bu eksik nefeslerin arasından sızan bir rahatlama anı. Kendimi tam anlamıyla bırakamadığım ama en azından yeniden hatırlayabildiğim bir sığınak. O anlardan birinde, yoga dersinde, hocamız yere sırtüstü uzanıp gözlerimizi kapattığımızda, yumuşacık bir sesle şöyle dedi: “Patates çuvalı gibi bırakın kendinizi yere.”
Dil, zamanın aynasıdır. Atasözleri ise, bu aynada insanın zaaflarını, alışkanlıklarını ve kadim oyunlarını açıkça gösteren kusursuz birer yansıma. İşte bunlardan biri: “Şıracının şahidi bozacıdır.” Söylerken hafif bir tebessüm bırakır dudaklarda, ama biraz düşündüğümüzde, adalet duygumuzun, inandığımız hakikatlerin ve bireysel yargılarımızın aslında ne kadar kırılgan olduğunu fısıldar kulağımıza.
Günlerdir bu yazıyı yayınlamak için doğru zamanı bekliyordum. Cevabı ararken düşündüm de: Doğru zaman ne zaman olacaktı? Bekledikçe başka bir "olmaz" ile çakışacak, yeni bir tereddüt doğacak, bir bahaneye dönüşecekti. Aslında bu yüzden hayat beklemeye gelmezdi...
Hayat, bizi bazen o kadar ustaca durdurur ki, fark etmeden en derin anılarımıza dokunur. Geçtiğimiz günlerde dostlarla bir akşam yemeğinde, kahkahaların ve sıcak sohbetin arasında bir arkadaşımız garsondan kâğıt kalem istedi. O basit hareketle ve devamındaki sürprizleri ile o masada aniden bir şeyler değişti. Yalnızca sohbet eden insanlar değil, birbirine kök salan, dalları farklı yönlere uzanan hayat hikayeleriydik artık. Kaleme dökülen birkaç kelime, masaya bırakılan o kağıt parçası, aslında bir aynaydı: birbirimize, kendimize ve hayata tutulmuş bir ayna. Şimdi o kağıt, defterimin arasında sessizce duruyor; bana insan ilişkilerinin karmaşık, ama bir o kadar da büyülü doğasını hatırlatıyor.
Hayat, çoğu zaman elimizde tuttuklarımızla ölçülür: kariyerler, ilişkiler, başarılar… Tutunduklarımız, kimliğimizi inşa eder gibi görünür. Ama ya bu bağlar bizi büyütmek yerine tüketiyorsa? Ya zincirlerimizi kırmak, aslında kendimizi yeniden bulmanın tek yoluysa?
eçtiğimiz günlerde, sevdiğim biri, sıcacık bir not eşliğinde bana Simyacı kitabını hediye etti. Yıllar önce okuduğum bu kitabı yeniden elime almak, bana hayatın naif bir mesajıymış gibi geldi. Jung’un “senkronisite” kavramı, hayatımızdaki tekrar eden sembollerin ve rastlaşmaların, derin bir içsel çağrıyı işaret ettiğini söyler.
Yıl 1974… Garson Kanin’in Hollywood anılarından bir kesit… “IrvingPaul Lazar bir keresinde Jack L. Warner’a bir oyun satmak istiyordu. Onunla uzun bir toplantım vardı bugün, diye başlıyor söze Lazar… “Ama ona söyleyemedim, konuyu bile açmadım.” “Ben de iyi ama neden” diye sordum diyor Kanin... “Çünkü önümüzdeki değil, ondan sonraki hafta sonunu, yani Palm Spring’e gidişimi bekleyeceğim.”
Aydın Boysan; bir kitabında, orta halli bir Amerikalı, kendi ülkesinin geleceğinden çok, dünyanın geleceğini merak eder, dünyanın geleceğine değin endişe duyar, diye yazmıştı. Neden? Çünkü, bir Amerikalı kendi ülkesinin geleceğine güvenle bakıyordu… Bununla beraber hepimiz biliyoruz ki, O meşhur mit misali; Amerika’da bir kelebek kanat çırpar ve o, tüm dünyanın rüzgarını belirleyebilir veya belirler… Amerikan seçimlerinin, yeni gelişmelerle, sıcak gündemde yer aldığı şu günlerde,
Arşivlere bakarsam net tarihini de bulurum ancak anımsadığım kadarıyla 2010 senesiydi. Değerli babam Capital gazetesinde bir makale okumuştu. Benden Sonra Devam… Garanti Bankası eski Genel Müdürü Akın Öngör’ün felsefesi onu çok etkilemiş olacak ki o gün, yani makaleyi okuduğu gün, bir kitapevinden kitabı satın almış ve odamdaki masama okuyayım diye bırakmıştı.
Henüz vakit varken, gülüm... Paris yanıp yıkılmadan, henüz vakit varken, gülüm... yüreğim dalındayken henüz, ben bir gece, şu Mayıs gecelerinden biri... Volter Rıhtımı’nda dayayıp seni duvara, öpmeliyim ağzından...
Asırlar öncesinde Miletli Thales’e sormuşlar: “Sana göre dünyada biricik, devamlı olan şey nedir?” “Ümit” diye cevap vermiş filozof: “Zira bizi en son bırakan budur.” İstanbul muazzam bir etkinliğe ev sahibeliği yaptı. Ben de bu etkinlikte yer aldım ve birbirinden güzel insanlarla sohbet etme şansını yakaladım.
19. yüzyılda, Fransız ressamlarından Eugéne Delacroix Paris’te bir resim sergisi açar. Sergiyi ziyarete gelen bir misafir, daha sonraları çizmeyi aşma deyiminin doğumuna ilham olacak olan şövalye tablosunun önünde uzunca bir vakit geçirir. Nihayetinde beğenmediğini belirten bir ifade ile başını iki yana doğru sallar. Bu ana şahit olan ressam Delacroix ziyaretçinin yanına gelerek;
-Her şey rağmen mutluluk var mı? -Olmaz mı? Mutluluk eşittir mücadele. Yani mücadele olmasa, tek başına, böyle bir mutluluk olmaz ki. Mutluluk, sürekli bir mücadele demek. Mutluluk, bir şeyleri alt etmeye çalışmak demek. Mutluluk, her defasında karşınıza koyulan engelleri, duvarları; kafa atarak aşabilmek demek. Bunları yaptığınız zaman mutlusunuz zaten. Hiçbir şey yapmadan, oturduğunuz yerde, ne mutlu olabilirsiniz ne de mutsuz…
“25 yıl boyunca her gün insanlarla konuştum. Bu süreçte, insanlık deneyimimizde ortak bir payda olduğunu öğrendim. Her röportajda yeniden keşfettiğim bu ortak payda, hepimizin kabul görme isteği. Anlaşılmak ve onaylanmak istiyoruz. Kariyerim boyunca 35 binden fazla röportaj yaptım. Kamera kapandığı anda herkes şunu soruyor: ‘İyi miydim?’ Bunu Başkan Bush’tan da, Başkan Obama’dan da, kahramanlardan da, ev hanımlarından da duydum. Kurbanlardan ve suç işleyenlerden de. Beyonce’dan da…Hepsi şunu bilmek istiyor: ‘İyi miydi?’"
-Meleklerin kanatları vardır, derler. Uçarlar, çünkü; kendilerini hafife almayı öğrenmişlerdir… Ben de öğrendim. Hem de öyle iyi öğrendim ki… Hiçbir zaman -Ben- diye cümleye başlayanlardan olmadım. Ben, deyip de anlatacak çok şeyim olmasına rağmen sustum. Susarak ayrışmayı yeğledim. Ayrışmayı ve kendimi, sessizliğin sesi olduğunu bilenlere, deneyimlemişlere duyurmak istedim. Duyanlar da oldu, biliyorum. Ben sustukça, onlar beni dinledi… Onlar dinledikçe muhabbet oldu. Böyle böyle ağırlıklarımızdan sıyrıldık. Böyle böyle uçmaya yeltenme cesareti bulduk. Sadece kanatlarımıza güvenseydik, tevazunun uzağında bir yerlerde, tüylerimizi kabartır gösterişin kölesi olurduk. Olmadık. Hafife almayı bildik…
“On beş yaşında kalbimi öğrenmeye verdim. Otuz yaşında ayaklarımı sıkıca yere bastım. Kırk yaşında şüphelerden uzaklaştım. Elli yaşında göğün emrini öğrendim. Altmış yaşında sezgi yoluyla her şeyi kavradım. Yetmiş yaşımda doğru olan şeylere zarar vermeden kalbimin isteklerini yerine getirebildim.”
-Sahiden nedir bu gerçek ? Bu sorunun cevabını bilmiyorum ama çoğumuzun bu karın ağrısının peşinden gittiği bir yolculukta olduğunu biliyorum. Benimsediğimiz zihin yapısını, kimi zaman farklı fikirlerle besleyerek kimi zaman da inandığımızın peşinden sürükleyerek diri tutmanın bir duruş ifade ettiğine inanıyorum. Bir düşünceden başka düşünceye teslim olan zihin, bir yerden başka bir yere varırken de noktaları birleştirmede antrenmanlı oluyor.
Herkesin çatalın ucunda ne olduğunu gördüğü, donmuş bir an. Asla unutamayacağınız bir ziyafet.” William S. Burroughs’un Naked Lunch adlı romanında öne çıkmış olan bu satırlar zihnimde adeta bir perdeyi aralar gibiydi : İnsanın, olduğunu zannettiği sosyal kimliğin bir an için dışına düşmesi, sahip olduğu düsturun aslında sahibi değil tutsağı olduğunu keşfetmesi, giydiği rolden yorulup doğalını açık etmesi, tanış olmak durumunda kaldığı öznel açıklık ile bir ilişki başlatması. Bir nevi çıplaklık hali. İstenerek soyunulmamış da dikişlerinden ilmek ilmek sökülmüş gibi daha çok…
2024’e bir merhaba… Kelimelerin kökenlerini araştırmaya, öğrenmeye oldukça merak duyuyorum. Yıllar öncesinde ‘merhaba’nın anlamını keşfettiğimde oldukça etkilenmiştim: ‘Ben zararsızım, senin dostunum’ anlamını taşıdığını bilmek, bu tanışma ritüeline benim için bambaşka bir mana katmıştı. Hatta tokalaşmanın da ‘Bak (!) elimde silah yok, ellerim boş’ demenin bir başka yolu olmasını çokça ilginç bulmuştum.
“Bir sabah uyandığımda cibinliğin ağında tek bir sivrisinek olduğunu ve en az on kere ısırıldığımı fark ettim. Dalai Lama’nın söylediği bir şey aklıma geldi : “Fark yaratamayacak kadar küçük olduğunu düşünüyorsan bir sivrisinek ile uyumayı dene.” -En küçüğü bile huzurumuzu bozabilir. Son bir kaç haftadır, olumsuzluk üzerine çalışıyorum. Olumlu bakabilmeyi bir nebze daha keşfedebilmek adına… Ve gözlemledim ki ; Hayatımızda cereyan eden ufak pozitif var oluşları görmeye meyilli değiliz… Halbuki…
Havuç ve patates soyulur, minik minik küp doğranır. Bezelye, havuç, patates kaynatılır, sebzeler hafif yumuşayınca suyu süzdürülür. Karıştırma kabına alınır ve diğer malzemelerde eklenir iyice karıştırılır. Bu tarif,
Güzel sanatların herhangi bir dalında yaratıcılığı olan, yapıtlar veren kimselerin; aynı zamanda, iç dünyalarına erişebileceğim kayıtlarının olmasını ve o izlerin peşinden gidebiliyor olmayı oldukça kıymetli buluyorum. Vincent van Gogh, benim için, bu isimlerin başlıcalarından… Ardında bıraktığı mektuplarla, neredeyse, günlük eylemlerine dahi erişebiliyor olmanın sıcaklığı ile orta derin ve derin meselelerine bile hakim olmanın mümkünlüğü dahilinde ‘tanışık’ hissedebiliyor olmak işten bile değil.
“Aynı kişi olmanı bekliyorlar : Aynı düşman. Aynı sevgili. Aynı çocuk. Aynı yazar. Aynı isyancı. Aynı çizer. Aynı amatör. Aynı tanıdık. Aynı yabancı. Seni ‘öyle’ tanımış olanlar, seni hep ‘öyle’ görmek istiyor : Halbuki eski düşmanların bile en temel stratejik hatasıdır ‘seni hala -o- kişi sanmaları’.” demiş Ozan Önen… Hiçbir insan durduk yere değişmiyor.
Öz benliklerinde özgürlüğü tadamamış bireylerin, başkaca kılıkların içerisinde sahte tatminler yaratmaya meyilli olduğunu düşünüyorum. Çok sevdiğim bir söz var : "Kendi çöplüğünde mutlu olan, başkasının çöplüğünü karıştırmaz." Çöplüğümüzde mutlu olmayı; bireysel özgürlüğümüze sahip olup, olmamakla ilişkili bulurum.
Bir Woody Allen hayranıyım. Hayatı görebilen ve gördükleri üzerinden üretim sağlayabilenlere hayranlık duyuyorum. Sırf bu yüzden defalarca, yeni yine yeniden izlediğim filmler var;
Oldukça ilgimi çeken bir tespit oldu : Kitabında; “Kaynayan su; bir patatesi yumuşatırken, bir yumurtayı sertleştirir. / …Patates veya yumurta olmayı kontrol edemezsiniz…” söylemlerine yer veren James Clear’dan söz etmek istiyorum.
Platon’un bir deyişi vardır : “Çoğu insan cehaletiyle rahat etmekle kalmaz, aynı zamanda onu işaret eden herkese düşman olur.” Bu söylemi, mağara alegorisinden doğan bir mana taşır. (Sokrates) İnsanoğlu’nun bağlı olduğu ufak ufak kümeleşen öbeklerin doğrularına, sorgulamadan, nasıl da sıkı sıkıya bağlı olduğunu gösteren bu sembolizasyonu, mağara örneklemi ile, bizlerin gözleri önüne serer.
Bir bilgeye sormuşlar ; “Zehir nedir ? “ “İhtiyacımızdan fazla olan her şey zehirdir. Fazla güç, fazla dinlenmek, fazla yiyecek, fazla ihtiras, fazla öfke, fazla sakinlik, fazla neşe veya nefret ve hatta fazla iyi niyet…”
Yılını tam olarak hatırlamıyorum. Açıkçası dönüp bakma gayretinde bulunmadım bile “İdare edemem anne” küçük bir çocuğun milyonlara malzeme, dillere de pelesenk olmuş yakarışı haline gelmişti…
Yol yoldur, her yere çıkar. Gidersin de, dönersin de. Bir çıkışı son yapacak, geri dönülmez bir sapak olduğuna inanmıyorum. Girdiğin gibi çıkarsın, çıktığın gibi de devam edersin. Hem de fevkalade edersin…
“Bırakın büyük cümleleri cahiller kursun.” demiş Epiktetos. Bilgilerimiz zamanla yarışa dursun, cahilliği de bir gözden geçirmek gerekecek zannediyorum ki… Bir yandan da; günün cahilini tanımlamaya kalkışmak, bugünün perspektifinden oldukça güç olacağı gibi, yarına hizmet etmeyen nafile bir çaba olarak kalacaktır.
İşte benim en sevdiğim bölüme geldik... En çok kendimi bulduğum... En çok içime sinen... Bir kelimeden çok, bir tavır, bir duruş...
Yakın geçmişte, sevdiğim adama; -Evet, diyerek onunla sürdürüyor olmaktan keyif aldığım hayata, resmiyette de, niyetimi beyan etmiş oldum. Ve bu büyük ‘Evet’ beni diğer kabullerime doğru düşünmeye itti.
Çok beğendiğim bir anekdot var : 1506 yılında Frankfurt'ta gerçekleşmiştir. Bu hikaye, değerlerimizi ve hayatımızın neresinde tuttuğumuzu sorgulatır. Bir tüccar,
Bir tablo düşünün… Bir bahçe resmedilmiş, Bir adam kapıya elleri ile abanmış, içeriden bir yanıt bekliyor…
"Mustafa Kemal Paşa; Adana’dan 13 Kasım 1918 günü öğle saatlerinde trenle İstanbul’a gelir ve Haydarpaşa Garı’ndan bindiği ‘Kartal’ istimbotuyla Galata’ya doğru giderken, 55 parçalık işgal donanmasının arasından geçer.
Rick: “Dün gece neredeydin?” Ilsa: “Üstünden çok zaman geçti, hatırlamıyorum.” Rick: “Seni bu gece görebilecek miyim?” Ilsa: “Asla o kadar uzun vadeli planlar yapmam.”
"Bir gün Atina pazar yerinde birileri Sokrates’e hakaretler ediyor: Sen bir alçaksın, cahilsin ve içki içicisin” diye. Sokrates, başını sallayarak cevap vermez sadece gülümser. Zengin bir aristokrat, bu sahneyi izlerken ona,“Böyle hakaretlere nasıl tahammül ediyorsunuz? Kendinizi kötü hissetmiyor musunuz?” diye sorar.
...Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin ? İşin kolayına kaçmadan ama... ...Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin ? 1961 yazı ortalarında Küba’nın resmini yapabilir misin
Marifet soruda mı, cevapta mı (?) derseniz; kuvvetle yanıtlarım ki : Soruda... Soruların misyonunun, bir cevap almaktan öte bir yerde konumlandığına inanıyorum. Zihnimizde kendini var eden her soru işareti, bizleri sorgulamaya, düşünmeye itiyor, hatta belki de değişmeye zorluyor.
"Ben bir katedral inşa ediyorum!" Tabii ki bu beyan, tarafıma ait bir beyan değil. Ünlü bir hikaye...
Bu hikayeyi duymuş muydunuz, bilmiyorum. Emin olmak için hikayenin alıntısı ile başlıyorum yazıma : "Aynı trenle geziye çıkan iki adam yolda arkadaş olur. İkisinin de gideceği yer aynıdır ve yolculuk bir hafta sürecektir. Nihayet yedi günün sonunda yolculuk bitmiş ayrılma vakti gelmiştir. Trene binen ilk yolcu öbür yolcuya der ki:
-Şşş tamam bir şey yok, geçti… Geçmedi. Nasıl geçsin… Daha şimdi olmadı mı zaten ?
Ne muazzam bir masaldır : Alice Harikalar Diyarında Geçtiğimiz günlerde, Feride Petilon'un yazısını paylaştı sevgilim benimle; başlığı, Alice Harikalar Diyarında... Satırlarda ilerlerken, biz yetişkinlerin masalları hafife almaması gerektiğinin bir kez daha farkına vardım.
"Hayvan sürüleri kalabalıklaştıkça akıllanır; insanlar ise, kalabalıklaştıkça aptallaşır." demiş Cars Gustav Jung : Hepimizin malumu, Durum budur dostlar...
“Benim hem yollarım, hem sözlerim, hem de konuşan gözlerim var. Hürüm ! Özel olduğumdan değil, çekip gittiğimden değil, dedim ya; Ben özgürüm!“
Bazen insan bildiklerini işitmek, inandıklarını okumak ister. Bu; bir nevi, kendi kendini ispat vazifesi görür, ufak çaplı bir tatmin yaratır. Beni bu paylaşıma iten, buna benzer bir hissiyatla okuduğum bir Richard Feynman makalesiydi. Feynman bir teorik fizikçi, Nobel ödüllü. Bahsettiğim makalenin içeriği ise -Nasıl Çok Yönlü Bir Hayat Yaşarız’ı- konu alıyor :
Yazmak, benim olmazsa olmazım. Kendimle yüzleşebilmek adına, fonksiyonel faydayı bu alanda oldukça deneyimliyorum, demem mümkün. kimi zaman yaşadıklarımın, inandıklarımın altını çizmemde bana yardımcı olur, kimi zaman da yaşayamadıklarıma duyduğum özlemi gidermem de... Hatta kelimelere döktükçe fark ederim neyin, ne olduğunu... Kendimin ne olduğunu…
E-Bülten
