İlkler her zaman için hayatımı, her yönüyle büyülemiştir; ilk başarılarım, ilk deneyimlerim, ilk aşkım, ilk aşkımın eşim olması.... Hepsi hayatımın çizgisini belirleyen dönüm noktaları oldu ve hayatı dolu dolu yaşamanın, her anı kucaklamanın önemini bana öğretti.
Bugün buradayım,
Ve dünyamı sizlerle paylaşıyor olmaktan büyük mutluluk duyuyorum.
Yarınlarda buluşmak dileklerimle,
Takvim yapraklarının, güneşin yörüngesinden bihaber, insan icadı bir matematiksel kurgudan ibaret olduğu hepimiz için aşikâr... Güneş, bizim o büyük umutlarla geri sayım yaptığımız "yılbaşı" gecesinde de, ertesi sabahında da aynı kayıtsız sadakatle doğup batmaya devam ediyor, edecek...
Aile sofraları, sadece biyolojik açlığımızı değil, kolektif hafızamızı ve ruhsal aidiyetimizi de doyuran sığınaklardan... Geçtiğimiz hafta sonu, kuşakların birbirine karıştığı o gürültülü ve neşeli kahvaltılardan birinde, babam tam da sohbetin "kıvamını" bulduğu o anda, heybesinden o asırlık fıkrayı çıkardı.
"Levent Yolu Manifestosu" yazımla ilgili görece fazla geri dönüş ve mesaj aldım. Ve evet, yazının bu kadar ilgi görmesi, aslında hepimizin ortak bir frekansta buluştuğunu gösteriyor; küçük, günlük etik ihlallerin, hayatın büyük resmine dair ne çok şey fısıldadığını içten içe bildiğimizi… Madem öyle, bugün de modern insanın, özellikle de plaza hayatının en sıkışık, en gözlemlemeye müsait anlarından birine, yani asansörlere odaklanalım. Çünkü o metal kutular, sadece bizi katlar arasında taşımakla kalmıyor, aynı zamanda günümüz insanının tüm sabırsızlık, 'ben-merkezcilik' ve o 'sanki bir daha basınca daha hızlı gelecek' yanılgısını benim için bir açık ders gibi sergiliyor.
abah Levent’e doğru yol alırken yaşadığım o anlar var ya, hani o tek şeridin aniden, kimsenin izni olmadan, "Ben buradayım!" diye bağıran bir ikinci şeride dönüştüğü o an... İşte o, modern insanın tüm etik dramını bir trafik sıkışıklığına sığdırıyor; adeta küçük bir sosyolojik laboratuvar gibi.
E-Bülten
