İlkler her zaman için hayatımı, her yönüyle büyülemiştir; ilk başarılarım, ilk deneyimlerim, ilk aşkım, ilk aşkımın eşim olması.... Hepsi hayatımın çizgisini belirleyen dönüm noktaları oldu ve hayatı dolu dolu yaşamanın, her anı kucaklamanın önemini bana öğretti.
Bugün buradayım,
Ve dünyamı sizlerle paylaşıyor olmaktan büyük mutluluk duyuyorum.
Yarınlarda buluşmak dileklerimle,
Takvim yaprakları 17 Şubat’ı işaret ediyor. Tabiatın o kadim, o şaşmaz ritmiyle kusursuzca senkronize olmuş "kozmik saati"ne göre; ilk cemrenin havaya düşmesine, yani o ilahi nefesin atmosferimize sızmasına sadece iki gün var. Etimolojik kökenine indiğimizde Arapça "kor halindeki ateş" anlamına gelen cemre; göze görünmeyen ama değdiği yeri moleküler düzeyde dönüştüren, uykudaki tabiatı usulca dürten o gizemli efsundur.
Şu sıralar hayatım tam zamanlı bir "keşif şantiyesi" gibi ilerliyor. Bir yandan birebir koçluklar veriyorum, diğer yandan grup seanslarının o eşsiz dinamiğinin içinden geçiyorum. Aralarda kendi süpervizörümle ter döküyor, üzerine bir de "müşteri" koltuğuna oturup kendi koçluk sürecimi sürdürüyorum. Anlayacağınız, insanın o bitmek bilmeyen dehlizlerinde, ruhun arka sokaklarında yoğun bir mesaideyim. Ne demişler; "Eğitim şart!" (Diğer kurumsal ve kişisel şapkalarımdan, gün içindeki o çoklu kimliklerimden hiç bahsetmiyorum bile; onlar şimdilik – bu yazılık- vestiyerde uslu uslu beklesin.)
"Levent Yolu Manifestosu" yazımla ilgili görece fazla geri dönüş ve mesaj aldım. Ve evet, yazının bu kadar ilgi görmesi, aslında hepimizin ortak bir frekansta buluştuğunu gösteriyor; küçük, günlük etik ihlallerin, hayatın büyük resmine dair ne çok şey fısıldadığını içten içe bildiğimizi… Madem öyle, bugün de modern insanın, özellikle de plaza hayatının en sıkışık, en gözlemlemeye müsait anlarından birine, yani asansörlere odaklanalım. Çünkü o metal kutular, sadece bizi katlar arasında taşımakla kalmıyor, aynı zamanda günümüz insanının tüm sabırsızlık, 'ben-merkezcilik' ve o 'sanki bir daha basınca daha hızlı gelecek' yanılgısını benim için bir açık ders gibi sergiliyor.
abah Levent’e doğru yol alırken yaşadığım o anlar var ya, hani o tek şeridin aniden, kimsenin izni olmadan, "Ben buradayım!" diye bağıran bir ikinci şeride dönüştüğü o an... İşte o, modern insanın tüm etik dramını bir trafik sıkışıklığına sığdırıyor; adeta küçük bir sosyolojik laboratuvar gibi.
E-Bülten
