İlkler her zaman için hayatımı, her yönüyle büyülemiştir; ilk başarılarım, ilk deneyimlerim, ilk aşkım, ilk aşkımın eşim olması.... Hepsi hayatımın çizgisini belirleyen dönüm noktaları oldu ve hayatı dolu dolu yaşamanın, her anı kucaklamanın önemini bana öğretti.
Bugün buradayım,
Ve dünyamı sizlerle paylaşıyor olmaktan büyük mutluluk duyuyorum.
Yarınlarda buluşmak dileklerimle,
Masanın bu tarafında geçirdiğim uzun mesailer boyunca; o ağır toplantı odalarında, derin koçluk seanslarında ve kurumsal dönüşümün o dolambaçlı labirentlerinde sayısız hikayeye tanıklık ederken, insan doğasına dair çok tuhaf bir paradoksla yüzleştim. Zihnimizin o en fiyakalı, o en korunaklı köşesinde parlatmaktan büyük haz duyduğumuz, kartvizitlerimize altın harflerle kazıdığımız bir etiket var: "Uzmanlık".
Takvim yaprakları 17 Şubat’ı işaret ediyor. Tabiatın o kadim, o şaşmaz ritmiyle kusursuzca senkronize olmuş "kozmik saati"ne göre; ilk cemrenin havaya düşmesine, yani o ilahi nefesin atmosferimize sızmasına sadece iki gün var. Etimolojik kökenine indiğimizde Arapça "kor halindeki ateş" anlamına gelen cemre; göze görünmeyen ama değdiği yeri moleküler düzeyde dönüştüren, uykudaki tabiatı usulca dürten o gizemli efsundur.
Modern çağın bize adeta bir modern zaman dini gibi ezberlettiği, kişisel gelişim raflarından taşıp zihnimizin en derin köşelerine kazınan o dokunulmaz öğretiyi hepimiz çok iyi biliyoruz: "Kendi ayakları üzerinde durabilmek." Yıllarca, hayat denen bu devasa ve kaotik sahnede en büyük erdemin, kendi savaşımı tek başıma, sarsılmaz bir iradeyle verebilmek olduğuna inandım. Düştüğümde kendi dizimi kendi başıma sarmak, kılıcımı kendi hırslarım, kendi vizyonum, kendi görünmez sınırlarım için sallamak... İş dünyasının o soğuk, rasyonel koridorlarından özel hayatımın mahrem odalarına kadar uzanan bu kusursuz "bireysellik" inşası, benim en güvendiğim sığınağım, en parlak kalkanımdı.
"Levent Yolu Manifestosu" yazımla ilgili görece fazla geri dönüş ve mesaj aldım. Ve evet, yazının bu kadar ilgi görmesi, aslında hepimizin ortak bir frekansta buluştuğunu gösteriyor; küçük, günlük etik ihlallerin, hayatın büyük resmine dair ne çok şey fısıldadığını içten içe bildiğimizi… Madem öyle, bugün de modern insanın, özellikle de plaza hayatının en sıkışık, en gözlemlemeye müsait anlarından birine, yani asansörlere odaklanalım. Çünkü o metal kutular, sadece bizi katlar arasında taşımakla kalmıyor, aynı zamanda günümüz insanının tüm sabırsızlık, 'ben-merkezcilik' ve o 'sanki bir daha basınca daha hızlı gelecek' yanılgısını benim için bir açık ders gibi sergiliyor.
E-Bülten
